4/1/18

Πόσο καλύτερο μπορεί να είναι το 2018;

Αραγε θα είναι καλύτερη αυτή η χρονιά από τις προηγούμενες; Μια πρώτη εύκολη απάντηση είναι πως λογικά πρέπει να είναι καλύτερη. Γιατί το οικονομικό περιβάλλον στην Ευρώπη έχει βελτιωθεί αισθητά και γιατί όταν βρίσκεσαι στον πάτο του βαρελιού, όπως εμείς, ακόμη και η υποψία για κάτι καλύτερο σε αναθαρρύνει περισσότερο από το κανονικό.

Η ατζέντα του 2018 θεωρητικά έχει θετικό πρόσημο. Ωστόσο, αν κάποιος δει προσεκτικά όσα είναι μπροστά, μάλλον δεν θα πρέπει να είναι υπέρμετρα αισιόδοξος. Ξεκινώντας από το γεγονός ότι η κυβέρνηση θα κάνει κάθε δυνατή (και αδύνατη) προσπάθεια να κρατηθεί στην εξουσία. Ακροβατώντας ακόμη μία χρονιά σε τεντωμένο σκοινί, με ό,τι αυτό σημαίνει για τη χώρα.

Δύο ορόσημα για το 2018 που πρέπει να διαχειριστεί είναι η «έξοδος από τα μνημόνια» και η ρύθμιση του χρέους. Και τα δύο αναμένεται να προκαλέσουν μεγάλη νευρικότητα. Γιατί μπορεί μεν να ηχούν θετικά, αλλά αυτή είναι η μισή αλήθεια. Και τα δύο θέματα έχουν αρνητικές πλευρές και γκρίζες ζώνες, που θα «ψαλιδίσουν» την αισιοδοξία της κυβέρνησης.

Αντίστοιχα, τη γενικότερη αισιοδοξία που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν το 2018 οι θετικοί δείκτες στην οικονομία και τα καλά λόγια από τους δανειστές, θα περιορίσουν -μέχρι του σημείου να αναιρέσουν- τα σκληρά μέτρα για τους χαμηλοσυνταξιούχους, τους ελεύθερους επαγγελματίες, οι μαζικοί πλειστηριασμοί, οι νόμοι που πρέπει να ψηφιστούν για να κλείσει η τρίτη αξιολόγηση, τα προαπαιτούμενα που θα συμφωνήσει η κυβέρνηση για την τέταρτη και τελευταία αξιολόγηση, οι εκκρεμότητες του κυβερνητικού εταίρου κ.λπ.

Κάθε ένα από αυτά είναι ένα αυτόνομο κεφάλαιο, που μπορεί με ευκολία να φέρει σε δεινή θέση την κυβέρνηση. Και βέβαια είναι τα ανοικτά ζητήματα στην εξωτερική πολιτική. Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, που με το ξεκίνημα του 2018 έχουν ήδη πάρει άσχημη τροπή, με την κυβέρνηση να δείχνει να παλινδρομεί, και το Σκοπιανό, που είναι άγνωστο πώς θα το χειριστεί και πώς θα ξεπεράσει τις εσωτερικές αντιθέσεις της. Σε κάθε περίπτωση, και τα δύο θα ρίξουν βαριά τη σκιά τους στο 2018, χωρίς να είναι δυνατό να μαντέψει κανείς τις συνέπειες.

Με άλλα λόγια, η κυβέρνηση έχει μεν στα χέρια της κάποια ατού για το 2018, όμως για κάθε ένα από αυτά υπάρχουν πολύ περισσότερα αρνητικά δεδομένα, που δεν θα της επιτρέψουν να θριαμβολογήσει, ούτε καν να περάσει ένα θετικό και αισιόδοξο κλίμα στην κοινωνία. Αντίθετα, αυτό που με σιγουριά πρέπει να περιμένουμε μέσα στο 2018 είναι η επιδείνωση του πολιτικού κλίματος, με ευθύνη και πρόθεση της κυβέρνησης.

Τα δείγματα από την πρώτη κιόλας μέρα του 2018 για το τι θα ακολουθήσει είναι ανησυχητικά και δηλωτικά των προθέσεών της. Η πρωτοφανής σε ένταση και ύφος ανοίκεια επίθεση, αλλά και η φρασεολογία του αναπληρωτή υπουργού Δικαιοσύνης κατά των δικαστών δεν έχει προηγούμενο σε πολιτικά ομαλή περίοδο στη σύγχρονη ιστορία του ελληνικού κράτους.

Η κυβέρνηση είναι ολοφάνερο πως θα επενδύσει στην πόλωση. Στην τυφλή αντιπαράθεση με την αξιωματική αντιπολίτευση και στη δημιουργία «εχθρών του λαού». Με τον τρόπο αυτό θα θελήσουν να συγκρατήσουν ένα μέρος των ψηφοφόρων τους, ώστε το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ να μην πέσει κάτω από το 24%-25%.

Αν δεν τα καταφέρουν και η διαρροή ψηφοφόρων συνεχιστεί, θα πάνε σε εκλογές για να προλάβουν τα χειρότερα. Ομως η πολιτική θα έχει μπει σε σκοτεινά και επικίνδυνα μονοπάτια. Γι' αυτό και το 2018, όπως έκαναν και τα προηγούμενα χρόνια, θα ακροβατήσουν σε τεντωμένο σκοινί, παίζοντας με το μέλλον της χώρας. Λένε πως όποιος ελπίζει πολύ, χάνει δύο φορές. Γι' αυτό καλό είναι να μην είμαστε υπέρμετρα αισιόδοξοι.

1/1/18

ΜΕΤΑ ΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ, ΤΩΡΑ ΤΟ ΣΚΟΠΙΑΝΟ

Το 2014 είχε δοθεί στη δημοσιότητα η προγραμματική διακήρυξη του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς ήταν ήδη ορατές οι εθνικές εκλογές. Στην πολυσέλιδη διακήρυξη υπήρχαν όλες οι γνωστές εξαγγελίες, για τα μνημόνια, την τρόικα, το χρέος, τις ιδιωτικοποιήσεις, τους φόρους, τους αντεργατικούς νόμους κ.ο.κ. Εννοείται πως απ' όλα αυτά δεν τηρήθηκε τίποτα, εκτός από μία εξαγγελία. Την πολιτική ανοικτών συνόρων στο Αιγαίο, ώστε να περνούν ελεύθερα στη χώρα μας όσοι το επιθυμούσαν, χωρίς διακρίσεις και κατόπιν να συνεχίσουν το ταξίδι τους προς τις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης.

Εγραφε το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ: «Κατάργηση των πολιτικών αποτροπής, που οδηγούν σε μαζικούς πνιγμούς μεταναστών στη Μεσόγειο, και των μεσαιωνικών κέντρων κράτησης μεταναστών. Οι μεταναστευτικές και προσφυγικές ροές δεν μπορούν να αναχαιτιστούν με βίαια μέτρα. Υποστηρίζουμε μία πολιτική ένταξης των μεταναστών στις ευρωπαϊκές κοινωνίες».

Η συνέχεια είναι γνωστή. Ο ΣΥΡΙΖΑ ήλθε στην εξουσία, κατάργησε από την πρώτη ημέρα την πολιτική αποτροπής εισόδου στη χώρα, έκλεισε τα κέντρα κράτησης και έστειλε στην απέναντι ακτή του Αιγαίου το μήνυμα «ανοίξαμε και σας περιμένουμε». Χωρίς να έχει προηγηθεί κάποιο σχέδιο έκτακτης ανάγκης και χωρίς να ληφθούν υπόψη οι συνέπειες για τη χώρα και για τους ίδιους τους πρόσφυγες. Μόνο για το 2015 η κατάργηση «των πολιτικών αποτροπής, που οδηγούν σε μαζικούς πνιγμούς», σύμφωνα με τον ΣΥΡΙΖΑ, οδήγησε σε μια αδιανόητη ανθρώπινη τραγωδία. Τετρακόσιοι ογδόντα πρόσφυγες και μετανάστες πνίγηκαν στο Αιγαίο σε διάστημα λίγων μηνών, οι περισσότεροι εκ των οποίων γυναικόπαιδα.

Η ανεξέλεγκτη έκρηξη του μεταναστευτικού ήταν βούτυρο στο ψωμί της Τουρκίας, που «έπνιξε» τα ελληνικά νησιά με πλήθη απελπισμένων ανθρώπων και της πρόσφερε ένα ισχυρό διαπραγματευτικό χαρτί για να εκβιάσει την Ευρώπη και να ζητήσει ανταλλάγματα. Ο Ερντογάν θα μας ευγνωμονεί ακόμη για το δώρο που του κάναμε. Οπως επίσης και οι δουλέμποροι-διακινητές που αποκόμισαν πακτωλό χρημάτων από τους ανυποψίαστους μετανάστες και πρόσφυγες που οδηγούσαν στον θάνατο.

Κανείς από την κυβέρνηση, μέχρι και σήμερα, δεν αναγνώρισε την τραγική διαχείριση του μεταναστευτικού, που τελικά οδήγησε στα σημερινά αδιέξοδα. Κανείς δεν ένιωσε την ανάγκη να απολογηθεί και να ζητήσει συγγνώμη για την ανείπωτη τραγωδία και τον ανθρώπινο πόνο που προκάλεσαν και συνεχίζουν να προκαλούν. Μέχρι σήμερα στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου η κατάσταση εξακολουθεί να είναι δραματική και να εγκυμονεί κινδύνους για τις τοπικές κοινωνίες. Η χώρα μας πήρε, ως μη όφειλε, στο κάδρο τη θέση της Τουρκίας και αναβάθμισε τον ρόλο των βόρειων γειτόνων μας.

Αυτή η ίδια κυβέρνηση, αφού έλυσε το Μεταναστευτικό, βάζει εμπρός τώρα -άγνωστο πώς- να λύσει και το Σκοπιανό. Σε ένα ομιχλώδες πολιτικά τοπίο και χωρίς να είναι σαφές αυτό που έχουν κατά νου στο Μαξίμου. Περισσότερο μοιάζει όλο αυτό με ένα «στημένο παιχνίδι» από την πλευρά της κυβέρνησης, παρά με μια οργανωμένη διπλωματική προσπάθεια επίλυσης ενός χρονίζοντος προβλήματος. Με προσπάθεια επικοινωνιακής διαχείρισης μιας δύσκολης συγκυρίας, που την ορίζουν τα δύσκολα μέτρα που θα πρέπει να νομοθετήσει και να εφαρμόσει. Ως εκ τούτου άριστα πράττει η αντιπολίτευση που δεν πέφτει στην παγίδα του ΣΥΡΙΖΑ. Φέρτε ολοκληρωμένη και συμφωνημένη μεταξύ σας πρόταση και βλέπουμε.

Πάντως, οι γείτονες μας θύμισαν, μέσω δημοσιεύματος εφημερίδας των Σκοπίων, μια άλλη διακήρυξη που είχαν υπογράψει στον ΣΥΡΙΖΑ και είχαν δώσει στη δημοσιότητα μέσω της εφημερίδας «Αυγή». Ηταν η διακήρυξη που είχε τίτλο «Οχι στον εθνικισμό και στις συναινέσεις που τον συντηρούν», με την οποία ο ΣΥΡΙΖΑ ζητούσε την αναγνώριση των Σκοπίων από την Ελλάδα με το όνομα «Μακεδονία». Την είχαν υπογράψει 200 και πλέον στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, μεταξύ αυτών οι υπουργοί Οικονομικών Ευκλείδης Τσακαλώτος, Παιδείας Κωνσταντίνος Γαβρόγλου, η βουλευτής Τασία Χριστοδουλοπούλου, ο σύμβουλος Στρατηγικού Σχεδιασμού του πρωθυπουργού Νίκος Καρανίκας κ.λπ.

Λεπτομέρεια... Την ίδια ακριβώς εποχή, ο σημερινός κυβερνητικός εταίρος Πάνος Καμμένος ήταν στέλεχος της κυβέρνησης Καραμανλή, που έθετε βέτο στην ένταξη των Σκοπίων, λόγω ονομασίας, στο ΝΑΤΟ.

28/12/17

ΕΛΤΑ Vs ΜΕΤΡΟ

ΜΠΑΧΑΛΟ Νο1. Το συνοικιακό κατάστημα των ΕΛΤΑ, γιορτινές ημέρες κατακλύζεται από πελάτες. Τουλάχιστον 25 άτομα είναι στην ουρά, σε μια αποπνικτική ατμόσφαιρα λόγω του περιορισμένου χώρου. Μόλις δύο υπάλληλοι εξυπηρετούν σε απελπιστικά αργούς ρυθμούς τους πελάτες. Οι άνθρωποι συνωστίζονται επί ώρα όρθιοι στην ουρά, οι περισσότεροι ηλικιωμένοι, καθώς δεν υπάρχει σύστημα με αριθμό προτεραιότητας. Η εικόνα είναι απογοητευτική και παραπέμπει σε προηγούμενες δεκαετίες. Οι περισσότεροι δεν περιμένουν για ταχυδρομικές υπηρεσίες, αλλά για να πληρώσουν λογαριασμούς και κλήσεις της τροχαίας.

Παρακολουθώντας τη διαδικασία, για κάθε συναλλαγή που αφορά πληρωμή λογαριασμού απαιτούνται από 3 έως 5 λεπτά ανά πελάτη (!), ειδικά αν είχε χρησιμοποιηθεί χρεωστική κάρτα. Εκεί όμως που η κατάσταση γινόταν χαοτική ήταν όταν πελάτης είχε να παραλάβει φάκελο ή δέμα. Εκεί η υπάλληλος άφηνε τον γκισέ και άρχιζε να ψάχνει σε κάθε γωνιά των γραφείων. Σε φοριαμούς, ντουλάπες, ράφια και σε ντάνες με φακέλους και δέματα, προκειμένου να βρει το δέμα του πελάτη. Αυτή είναι μια διαδικασία που μπορεί να πάρει από 3-4 μέχρι και 7-8 λεπτά (μετρημένα με το ρολόι).

Μέχρι που φτάνει η σειρά ενός πελάτη (προφανώς ήταν εκπρόσωπος εταιρείας) που ανοίγει μια τεράστια τσάντα (κάτι σαν βαλίτσα) γεμάτη φακέλους που θέλει να ταχυδρομήσει. Ενας ένας φάκελος, γραμματόσημα, σφραγίδες, αποδείξεις κ.λπ. Στα περίπου 25 λεπτά που εξακολουθώ να είμαι στην ουρά, έχει μπλοκάρει τη μία από τις δύο θέσεις εργασίας στα γκισέ των ΕΛΤΑ και συνεχίζει. Στο μεταξύ η ουρά, καθώς η μία υπάλληλος έχει εγκλωβιστεί σε έναν πελάτη, σιγά σιγά έφτασε έξω από την πόρτα του καταστήματος, στο κρύο!

Την ίδια μέρα, στην ίδια περιοχή, σε ταχυδρομικό κατάστημα ιδιωτικής εταιρείας, για την ίδια δουλειά χρειάστηκαν μόλις 2-3 λεπτά της ώρας, με μηδαμινό επιπλέον κόστος! Η διαφορά στο επίπεδο των υπηρεσιών προς τον πολίτη μεταξύ του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, στην περίπτωση αυτή μετριέται σε έτη φωτός. Υπόψη ότι τα ΕΛΤΑ επιδοτούνται από το κράτος, καθώς μπαίνουν μέσα γύρω στα 50 εκατομμύρια τον χρόνο. Βρίσκετε κάποιον σοβαρό λόγο να συνεχίσουν να λειτουργούν υπό «τη στοργή και τη φροντίδα» του ελληνικού Δημοσίου;

ΜΠΑΧΑΛΟ Νο2. Στο Μετρό και τον Ηλεκτρικό, όλο το προηγούμενο διάστημα με τα χάρτινα εισιτήρια, στατιστικά ένας καθημερινός χρήστης του μέσου θα ελεγχόταν για την επικύρωση του εισιτηρίου του περίπου μια φορά στις 10-15 ημέρες. Κάτι που ήταν κίνητρο για τον επιβάτη να επικυρώνει κάθε φορά που χρησιμοποιούσε Μετρό και Ηλεκτρικό το εισιτήριό του. Το πρόστιμο των 80 ευρώ που έκοβαν στους παραβάτες οι ελεγκτές, ήταν ικανοποιητικό αντικίνητρο!

Το Μετρό και ο Ηλεκτρικός, στο μεταξύ, εκσυγχρονίστηκαν. Μια διαδικασία που ξεκίνησε το μακρινό 2014 για την εγκατάσταση και λειτουργία στους 64 υπάρχοντες σταθμούς ηλεκτρονικής πύλης εισόδου, ώστε να πάρει τέλος η λαθρεπιβίβαση που είναι αιτία οικονομικής αιμορραγίας, ολοκληρώθηκε πριν από πολλούς μήνες. Οι ηλεκτρονικές πύλες που στοίχησαν στον Ελληνα φορολογούμενο κοντά στα 60 εκατομμύρια έχουν εγκατασταθεί σταδιακά από την αρχή του χρόνου, ενώ το ηλεκτρονικό εισιτήριο έχει τεθεί σε εφαρμογή (παράλληλα με το χάρτινο) από τον Φεβρουάριο του 2017.

Εχοντας καταργηθεί πλέον το χάρτινο εισιτήριο καταργήθηκαν και οι έλεγχοι. Ενώ όλο το σύστημα είναι έτοιμο να λειτουργήσει εδώ και μήνες, αφού προηγήθηκαν όσα τραγελαφικά συνέβησαν για τη μετάβαση στην υποχρεωτική χρήση του ηλεκτρονικού εισιτηρίου, κάποιο αόρατο χέρι -για λόγους που κανείς δεν έκανε τον κόπο να εξηγήσει- εμποδίζει τη λειτουργία του μέχρι και σήμερα. Οι πύλες είναι ορθάνοιχτες, όλοι μπαινοβγαίνουν ελεύθερα και είναι απολύτως βέβαιο πως ο κρατικός προϋπολογισμός θα χρειαστεί να καλύψει την καινούργια μαύρη τρύπα στις συγκοινωνίες.

Οι φορολογούμενοι είναι αυτοί που θα δώσουν και πάλι τη λύση. Ακόμη και αυτοί που κατοικούν στο πιο απομακρυσμένο νησί της χώρας, θα κληθούν μέσω των φόρων που πληρώνουν να συμβάλουν για τη λειτουργία του Μετρό και του Ηλεκτρικού. Η αλήθεια είναι πως στο προηγούμενο διάστημα είχαν βανδαλιστεί κατ' επανάληψη τα μηχανήματα και οι ηλεκτρονικές πύλες από τα «δικά μας παιδιά», που θέλουν «ελεύθερες και δωρεάν συγκοινωνίες για τον λαό και τους εργαζόμενους» και ίσως αυτό να είναι ένα ακόμη ιδεολογικό πρόβλημα που προσπαθούν να ξεπεράσουν εκεί στην κυβέρνηση σήμερα. Οχι κάγκελα στο Μετρό και τον Ηλεκτρικό!
Δημοσιεύτηκε στον Φιλελεύθερο

27/12/17

ΟΙ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ ΕΝΟΣ ΗΓΕΤΗ


«Σήμερα κερδίσαμε ένα πρώτο μεγάλο στοίχημα ταχύτητας και αποτελεσματικότητας. Το Προεδρικό Διάταγμα για το Ελληνικό οδηγείται στο ΣτΕ εντός του 2017, όπως ακριβώς προέβλεπε το αρχικό μας πλάνο», έγραψε στο twitter την παραμονή των Χριστουγέννων ο Αλέξης Τσίπρας. Είναι ο ίδιος άνθρωπος, που λίγο πριν τις εκλογές τον Γενάρη του 2015, δήλωνε πως “ Αν είναι να έλθει ο ΣΥΡΙΖΑ και να εγκρίνει συμφωνίες όπως το Ελληνικό, που παραβιάζουν κατάφωρα την κοινή λογική και το δημόσιο συμφέρον, αν είναι να έρθουμε για να επικυρώσουμε τέτοιες συμφωνίες, τότε καλύτερα o λαός να ψηφίσει Σαμαρά”. Και τελικά ένα αξιόλογο ποσοστό των ψηφοφόρων τους ψήφισε, γιατί ως φαίνεται τους πίστεψε.

Εντελώς αντικειμενικά, ο Αλέξης Τσίπρας ή τότε έλεγε ψέματα ή τώρα. Για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι πως σύμφωνα με τις δηλώσεις του ίδιου, το αρχικό του πλάνο δεν προέβλεπε την υλοποίηση του έργου. Αντίθετα στις προγραμματικές εξαγγελίες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, προτεραιότητα ήταν η ακύρωση του. Δεύτερον, μπορεί να επαίρεται για κερδισμένο στοίχημα ταχύτητας και αποτελεσματικότητας για ένα έργο που σώθηκε, αφού πρώτα πέρασε από “χίλια κύματα”, καθώς του το επέβαλαν σχεδόν εκβιαστικά οι δανειστές; Ας αφήσουμε κατά μέρος το γεγονός πως το συγκεκριμένο έργο σύμφωνα με τον Αλέξη Τσίπρα του 2015, παραβίαζε κατάφωρα το δημόσιο συμφέρον και την κοινή λογική.

Σε κάθε περίπτωση η ευκολία του Πρωθυπουργού να προσαρμόζεται στη συγκυρία, όπως στην περίπτωση του έργου της ανάπλασης του Ελληνικού, θα μπορούσε να ήταν προσόν, ή ακόμη και το ζητούμενο, για έναν πολιτικό που εργάζεται για το καλό της χώρας του και όχι για την προσωπική πολιτική του επιβίωση. Η περίπτωση του Αλέξη Τσίπρα όμως είναι διαφορετική. Ο ίδιος σε μια (ακόμη) ανεπιτυχή προσπάθεια να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, είχε μιλήσει για αυταπάτες. “Μπορείτε να μας κατηγορήσετε για αυταπάτες, όχι ότι δεν τηρήσαμε την εντολή και είπαμε ψέματα» είχε πει, όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με την πραγματικότητα.

Δικαιούται όμως ένας Πρωθυπουργός να έχει αυταπάτες; Όχι! Όπως δεν δικαιούται ο τελευταίος πολίτης της χώρας άγνοια του νόμου, έτσι ένας ηγέτης είναι αδιανόητο να μην έχει αντίληψη της πραγματικότητας και να επικαλείται την άγνοιά και τις αυταπάτες του, ως αιτία ενός λάθους ή προκειμένου να αποσείσει μια κατηγορία. Γιατί τότε δεν είναι ηγέτης, αλλά εκπαιδευόμενος ηγέτης. Υπάρχει μια διαφορά μεταξύ των δύο.

Εν τέλει εκ του αποτελέσματος κρίνοντας, είναι λιγότερο κακό να χρησιμοποιεί ένας πολιτικός για τις επιδιώξεις του τα “κατά συνθήκη ψεύδη”, κάτι που έχει συμβεί αρκετές φορές στο παρελθόν στη χώρα μας, παρά να επικαλείται εκ των υστέρων την άγνοια και την απειρία του για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Το πρώτο είναι φαυλότητα και πολιτικός αμοραλισμός, το δεύτερο όμως μπορεί να καταλήξει να είναι ολέθριο και καταστροφικό για τη χώρα. Άλλωστε το μη χείρον βέλτιστον!

Γιατί, τι άλλο από άγνοια και απειρία είναι οι αυταπάτες; Άλλωστε ο Αλέξης Τσίπρας, δεν έχει διστάσει να παραδεχτεί ξανά και ξανά, πως “μάθαμε από τα λάθη μας”. Και όσο εκείνοι μάθαιναν, η χώρα έφτασε στο χείλος του γκρεμού και εμείς πληρώναμε τον λογαριασμό για τα δίδακτρα. Και έτσι φτάσαμε στο σήμερα, όπου η κυβέρνηση προσπαθεί να πείσει με κάθε τρόπο, πως δεν είναι αυτή, που η ίδια έλεγε ότι είναι!

Όμως όλο αυτό όσο περνάει ο καιρός, φαντάζει όλο και περισσότερο σαν μια τεράστια κοροϊδία. Γιατί είναι αβυσσαλέα η απόσταση που χωρίζει τις πεποιθήσεις τους και την ιδεολογία τους, από την πραγματικότητα και την πρακτική τους. Υπήρχαν κυβερνήσεις και στο παρελθόν που χρειάστηκε να ανταγωνιστούν με τον εαυτό τους, προκειμένου να πείσουν για την αλλαγή στην πολιτική τους πρακτική.

Στη περίπτωση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, τα πράγματα ωστόσο είναι διαφορετικής τάξεως. Και το Ελληνικό είναι ένα πολύ χαρακτηριστικό δείγμα. Από το να σαμποτάρεις οργανωμένα επί χρόνια το έργο της ανάπλασης του Ελληνικού, επικαλούμενος την ιδεολογία σου, έχοντας κινητοποιήσει στην κατεύθυνση αυτή τον κομματικό σου στρατό, τα διάφορα “κινήματα πολιτών”, τους δικού σου δημάρχους και κάθε αθέμιτο μέσο προκειμένου να μην γίνει τίποτα και σήμερα να πανηγυρίζεις ότι κέρδισες το στοίχημα της ταχύτητας και της αποτελεσματικότητας για την υλοποίηση του έργου, πάει πολύ! 


Δημοσιεύτηκε στον Φιλελεύθερο

26/12/17

Κάγκελλα παντού!

Μια από τις πρώτες αποφάσεις της κυβέρνησης, σχεδόν την επομένη των εκλογών του Γενάρη του 2015, ήταν να αφαιρεθούν τα κάγκελα από το Σύνταγμα μπροστά στον “Άγνωστο Στρατιώτη”. Μια κίνηση που συμβόλιζε την κοινωνική ειρήνη που θα έφερνε η κυβέρνηση, με το μαγικό ραβδί της. Τελικά το μαγικό ραβδί χρειάστηκε ελάχιστο χρονικό διάστημα για το μεταμορφώσει από την κυβέρνηση σε γκλοπ των ΜΑΤ, ενώ τα κάγκελα που έφυγαν από το Σύνταγμα, έγινα λίγο παραπάνω, τείχη από αστυνομικές κλούβες που απομόνωσαν ολόκληρο οικοδομικό τετράγωνο, προκειμένου να έχει την ησυχία του στο Μαξίμου ο Πρωθυπουργός.

Όλα αυτά πιθανότατα τα είχαν φανταστεί στην κυβέρνηση. Αφελείς δεν είναι. Αλλά ότι θα φθάνανε στο σημείο να στήσουν τείχη από λαμαρίνες γύρω από το ειρηνοδικείο Αθηνών και μάλιστα “για λόγους υπέρτερου δημοσιονομικού και δημόσιου συμφέροντος” όπως γράφει η τροπολογία που ψήφισαν για τους πλειστηριασμούς, μάλλον δεν θα το είχαν φανταστεί.

Ο Γιάννης Στουρνάρας είναι επικεφαλής της νομισματικής αρχής που έχει την ευθύνη της σταθερότητας του χρηματοπιστωτικού συστήματος και την εφαρμογή της νομισματικής πολιτικής. Και για το λόγο αυτό, έχει κατοχυρωμένη θεσμική και λειτουργική ανεξαρτησία. Η αλήθεια είναι πως στην κυβέρνηση δεν έκρυψαν ποτέ την αντιπάθειά τους στο πρόσωπό του, όπως και σε όποιον διαφωνεί μαζί τους. Όμως το non paper που μοίρασαν χθες, προσβάλει τους ίδιους και όχι τον Στουρνάρα. Αν δεν είχαν κάνει ακριβώς το ίδιο λίγα 24ωρα πριν, με τους δικαστές και τους τραπεζίτες θα πέφταμε από τα σύννεφα. Ευτυχώς το γλυτώσαμε! Όσο για αποτυχημένους υπουργούς Οικονομικών και αποτυχημένες κυβερνήσεις, που γράφει το non paper, ας ψαχτούν καλύτερα αναμεταξύ τους.

Το περιστατικό είναι αληθινό και συνέβη λίγα χρόνια πριν. Σε μια από τις εκατοντάδες φορές που έχει βανδαλιστεί η Αθήνα, στη διάρκεια μιας μικρής διαδήλωσης εμπρός από τα Προπύλαια του Πανεπιστημίου, ένας από τους συγκεντρωμένους έχει σκαρφαλώσει στο άγαλμα του Αδαμάντιου Κοραή. Έχει κυριολεκτικά καθίσει “στους ώμους” του και με ένα σπρέι βάφει κόκκινο το πρόσωπο του Κοραή. Στο απέναντι πεζοδρόμιο τον κοιτούν ατάραχοι οι αστυνομικοί. Ένας πολίτης, που έτυχε μάλιστα να έχει και την ιδιότητα του Πανεπιστημιακού δασκάλου, πλησιάζει τον επικεφαλής των αστυνομικών και τον ρωτά πως ανέχεται αυτό που συμβαίνει εμπρός στα μάτια του και δεν αντιδρά. Μια μικρή ομάδα νεαρών ήταν και με ευκολία οι αστυνομικοί θα μπορούσαν να αποτρέψουν την “ιεροσυλία” που ήταν σε εξέλιξη σε ένα ιστορικό μνημείο. Η απάντηση του επικεφαλής ήταν πως το απέναντι πεζοδρόμιο και ο γύρω ελεύθερος χώρος, προστατεύονται από το “πανεπιστημιακό άσυλο.”

Οπότε, αν η αστυνομία (ακόμη και σήμερα) έχει δυσκολία να ελέγξει το πεζοδρόμιο και τον δημόσιο χώρο, στο ιστορικό κτίριο του Πανεπιστημίου Αθηνών (που παλαιότερα είχε πυρποληθεί από διαδηλωτές) γιατί και πως να ελέγξει τις οργανωμένες ομάδες που ρημάζουν και βανδαλίζουν τα Πανεπιστήμια. Ο αποκρουστικός κύριος Γαβρόγλου, θα θυμάστε πως είχε απαντήσει πρόσφατα στις ανησυχίες και τον φόβο εκατοντάδων φοιτητών για την παραβατικότητα και την ανεξέλεγκτη βία στα Πανεπιστήμια. Τους είχε επιπλήξει λέγοντάς τους πως “τα θέματα λύνονται από μέσα, αν υπάρχει ένα ρωμαλέο φοιτητικό κίνημα. Ποτέ δεν έχει φέρει λύση η αντιμετώπιση με αστυνομικούς τρόπους». Τα θέματα ως φαίνεται δεν λύνονται από μέσα, δημιουργούνται από μέσα.

Φαίνεται πως η γενική κατακραυγή μετά τις μεθοδεύσεις εις βάρος του “Αθήνα 9,84” έπιασαν σε πρώτη φάση τόπο. Με διευκρινιστική εγκύκλιό της η Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων ξεκαθαρίζει ότι δεν νοείται η λήψη προληπτικών μέτρων, όπως η κατάσχεση λογαριασμών που επιβλήθηκε στα στελέχη του σταθμού, όπως και στους λογαριασμούς μισθοδοσίας των εργαζομένων, για οφειλή χαρτοσήμου σε κοινωφελείς επιχειρήσεις. Αναμένεται να δούμε τι θα πράξει πλέον η Α΄ Δ.Ο.Υ Αθηνών που επέδειξε αίφνης έναν εξαιρετικό ζήλο για μια υπόθεση που όπως όλα δείχνουν υποκρύπτει ακραίες πολιτικές σκοπιμότητες.
Δημοσιεύτηκε στον Φιλελεύθερο




21/12/17

Μα ούτε ένας δεν διαφώνησε ποτέ;


Από το ξεκίνημα της κρίσης το 2010, μέχρι την εποχή των αυθεντικών ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, αυτή δηλαδή που ξεκινάει μετά το ξεκαθάρισμα από τους διαφωνούντες της ομάδας Λαφαζάνη, Κωνσταντοπούλου κ.λπ. κάθε φορά που η Βουλή ψήφιζε νέα μέτρα, είτε αυτά ήταν μνημόνιο είτε ήταν «μεσοπρόθεσμο», η Κοινοβουλευτική Ομάδα που στήριζε την εκάστοτε κυβέρνηση είχε απώλειες. Πάντα υπήρχαν βουλευτές που διαφωνούσαν και καταψήφιζαν, με συνέπεια την αποδυνάμωση της κυβερνητικής πλειοψηφίας. 

Ακόμη και όταν ο πρωθυπουργός ή οι πολιτικοί αρχηγοί έθεταν θέμα κομματικής πειθαρχίας, υπήρχαν πάντα βουλευτές, αλλά και υπουργοί, που πρόβαλλαν ηθικά διλήμματα για τη φιλοσοφία των μέτρων ή πολιτικές διαφωνίες για τις περικοπές που έφερναν, με συνέπεια να διαγράφονται από την Κοινοβουλευτική τους Ομάδα ή να παραιτούνται από το κόμμα και την κυβέρνηση. Ο κανόνας ίσχυσε απαρέγκλιτα όλες τις φορές και μάλιστα από βουλευτές που είχαν εκλεγεί με κόμματα που δεν έλεγαν στον λαό ότι θα σκίσουν τα μνημόνια και θα στείλουν σπίτι τους την κυρία Μέρκελ και τον κύριο Σόιμπλε.  


Ολα αυτά μέχρι την εποχή των αυθεντικών ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Οπου για πρώτη φορά στα κοινοβουλευτική χρονικά μια ετερόκλητη και ανομοιογενής Κοινοβουλευτική Ομάδα ψηφίζει όσα ψήφισαν όλες μαζί οι προηγούμενες κυβερνήσεις στα χρόνια των μνημονίων και άλλα τόσα! Χωρίς κοινή ιδεολογική βάση και πολιτική συγγένεια, σε αντίπαλα στρατόπεδα όλα τα χρόνια, με ασθενική πλειοψηφία, η κυβέρνηση μέσω των βουλευτών των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ περνάει από τη Βουλή, με μεγάλη ευκολία και χωρίς άγχος τα πλέον ακραία και ανάλγητα μέτρα. Μια ματιά στον προϋπολογισμό του 2018, που ψηφίστηκε προχθές «και με τα δύο χέρια» από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, αρκεί. 

Είναι η πρώτη φορά που μεταξύ των βουλευτών της πλειοψηφίας δεν βρέθηκε ποτέ έστω ένας που να διαφωνήσει πολιτικά ή να έχει ηθικά διλήμματα. Ενας που η συνείδησή του να του λέει πως αυτό που κάνει είναι αντίθετο με τις αρχές του. Εστω από τα εκ μεταγραφής στελέχη, που έφυγαν λόγω μνημονίων από τα «μνημονιακά» κόμματα και βρήκαν καταφύγιο στον ΣΥΡΙΖΑ και σήμερα είναι υπουργοί, οπότε και ψηφίζουν και εφαρμόζουν οι ίδιοι τα μέτρα! 

Υπάρχει λοιπόν μια σημαντική διαφοροποίηση σε σχέση με το παρελθόν. Εδώ έχουμε μια κοινοβουλευτική πλειοψηφία, με μια νέα πολιτική κουλτούρα, που δύσκολα μπορεί να υπερασπιστεί με ρεαλιστικά και πολιτικά επιχειρήματα τον εαυτό της. Που χωρίς αναστολές και προφάσεις κάνει τη «βρόμικη δουλειά» που δεν έκαναν οι προηγούμενοι. Το αντάλλαγμα δεν μπορεί να είναι η ηθική τους ανταμοιβή, αφού οι άνθρωποι πήγαν κόντρα σε όσα πίστευαν και σε όσα έκαναν τους ανθρώπους που τους ψήφισαν να πιστέψουν. 

Η αλήθεια είναι πως αν γίνουν εκλογές, έτσι όπως διαμορφώνεται σήμερα το πολιτικό τοπίο, το πιθανότερο είναι να καταφέρει να επανεκλεγεί -και αυτό με μεγάλη δυσκολία- μόλις ο ένας στους τρεις βουλευτές των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Κάτι που για τους κακεντρεχείς δίνει την απάντηση σε όλες τις απορίες και τα ανωτέρω ερωτήματα. 

Απρόκλητη επίθεση δέχτηκε δημοσιογράφος του «Φιλελεύθερου», χθες το απόγευμα στο σταθμό του μετρό στην Ομόνοια. Συγκεκριμένα, άτομο αγνώστων στοιχείων (και ιδιότητας) επιτέθηκε και κτύπησε στο πρόσωπο συντάκτρια της εφημερίδας, που εκείνη την ώρα επέστρεφε από ρεπορτάζ. Παρά το κυνηγητό των ανθρώπων που ήταν αυτόπτες μάρτυρες στο περιστατικό, κατάφερε να διαφύγει. Το περιστατικό ερευνά η αστυνομία. Περίεργες εποχές, περίεργα γεγονότα. 

Μετά τον Βασίλη Μπεσκένη, που αποχαιρετήσαμε με οδύνη χθες, ένας ακόμη συνάδελφος, ο Δημήτρης Αλειφερόπουλος, έφυγε από τη ζωή. Μόλις στα 47 του χρόνια, αφήνοντας πίσω του τη γυναίκα του και τα δύο παιδιά τυου. Τον Δημήτρη τον γνωρίσαμε από το πολιτικό ρεπορτάζ. Σε όλα τα μέσα ενημέρωσης που εργάστηκε, πάντα διακρινόταν για τον επαγγελματισμό του, την ορθή κρίση και την ακεραιότητά του. Και πάνω απ' όλα για το ήθος του. Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του.

19/12/17

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ ΔΕΝ ΘΑ ΑΡΓΗΣΟΥΝ


Πόσο κοντά μπορεί να είμαστε σε εκλογές; Σύμφωνα με την ρητορική της κυβέρνησης πολύ μακριά, σύμφωνα με τα πραγματικά γεγονότα αρκετά κοντά. Η κυβέρνηση, όπως όλες οι κυβερνήσεις από καταβολής του Ελληνικού κράτους, επιμένει πως οι εκλογές θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας. Το λέει όχι γιατί σέβεται το Σύνταγμα, αλλά γιατί δεν μπορεί να πει κάτι διαφορετικό. Οτιδήποτε άλλο θα φανέρωνε ηττοπάθεια. Οπότε ας παραβλέψουμε την επίσημη ρητορική και ας δούμε τα γεγονότα.

Κατ' αρχήν οι δημοσκοπήσεις. Το επιχείρημα πως ανακάμπτει ο ΣΥΡΙΖΑ ή ότι κλείνει η ψαλίδα με τη ΝΔ, (που συχνά είναι τίτλος σε φιλοκυβερνητικές εφημερίδες και ιστοσελίδες), αφορά κάποιες ελάχιστες μεταβολές υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ, μικρότερες της ακέραιης μονάδας και σε κάθε περίπτωση μικρότερες του στατιστικού σφάλματος, οπότε είναι άνευ αξίας. Αυτό που πραγματικά έχει συμβεί είναι πως οι πρόσκαιρες παροχές, σε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες, συνεπεία της υπερφορολόγισης και της “στάσης πληρωμών” του Δημοσίου, έχουν φρενάρει προσωρινά την καθοδική πορεία του ΣΥΡΙΖΑ. Αντίθετα όλες οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως έχει παγιωθεί η πολιτική κυριαρχία της ΝΔ.

Μετά είναι οι παροχές. Ο τρόπος που επιχειρεί η κυβέρνηση να κερδίσει πολιτικό χρόνο και να εμφανίσει κοινωνικό πρόσωπο μέσω παροχών της “τελευταίας στιγμής”, μαρτυρά έλλειψη στρατηγικής και απουσία προγραμματισμού. Γίνεται με προχειρότητα και σπουδή που μαρτυρά πανικό. Δεν ασκείται οικονομική πολιτική με αποφάσεις στο πόδι. Ο τρόπος που πολιτεύεται η κυβέρνηση, δείχνει ότι δεν βλέπει μακριά. Όποια οφέλη επιδιώκει με όσα κάνει, αφορούν ενεστώτα χρόνο και δεν μπορούν να έχουν διάρκεια. Αντίθετα η κυβέρνηση γνωρίζει πως στους μήνες που έρχονται, θα αυξάνεται η πίεση στην κοινωνία σχεδόν με γεωμετρική πρόοδο, λόγω των μέτρων που έχει νομοθετήσει. Τα δύο μείζονα θέματα, οι πλειστηριασμοί και ο νόμος για τις απεργίες, συν τοις άλλοις θα “τσαλακώσουν” άσχημα την εικόνα τόσο του Πρωθυπουργού, όσο και της κυβέρνησής του και θα δώσουν τροφή στην αντιπολίτευση εντός και εκτός του κόμματος.

Τα σκάνδαλα και η εσωκομματική αντιπολίτευση πρέπει να συνυπολογιστούν στα προβλήματα της κυβέρνησης. Η ιστορία του Πάνου Καμμένου και ο φόβος για περαιτέρω αποκαλύψεις, έχει ενοχλήσει σφόδρα το κομματικό ακροατήριο. Η χωρίς επιφυλάξεις ταύτιση του Πρωθυπουργού και του περιβάλλοντός του, έχει προκαλέσει ερωτήματα και αντιδράσεις, όπως των 53, που μίλησαν ανοικτά για ομηρία του Τσίπρα από τον Καμμένο. Η εσωκομματική αντιπολίτευση βάζει όμως και άλλα σοβαρότερα ζητήματα, που έχουν ιδεολογική αφετηρία. Όσο θα εντείνεται οι γκρίνια και οι αντιδράσεις μέσα στο κόμμα, όσο το ρήγμα θα βαθαίνει, τόσο η ανάγκη για προσφυγή στις κάλπες θα γίνεται επιτακτικότερη, προκειμένου να σωθεί “οτιδήποτε και αν σώζεται”. Κυρίως ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας, στην πρωτοκαθεδρία του κόμματος.

Το αφήγημα περί καθαρής εξόδου από τα μνημόνια και περί ρύθμισης του χρέους, είναι τόσο πειστικό για όσους γνωρίζουν, όσο ένα ωραίο παραμύθι. Θα πρέπει να ξεχάσουμε τα επιτόκια που σήμερα δανείζεται η χώρα και τα οποία είναι κάτω από τη μονάδα. Από τον Αύγουστο θα συζητάμε σε άλλη βάση. Οι αγορές όταν ακούν κουβέντες σαν αυτές του Πρωθυπουργού, ότι “όταν πάρουμε πίσω τα κλειδιά της χώρας από τους δανειστές, θα είναι μια άλλη μέρα”, φυλάγονται με τον μοναδικό τρόπο που γνωρίζουν, την εκτόξευση των επιτοκίων. Σε ότι αφορά τη ρύθμιση του χρέους, αυτή δεν μπορεί να γίνει παρά με οδυνηρά για τη χώρα προαπαιτούμενα. Το ότι δεν πρόκειται να υπάρχει καθαρή έξοδος από τα μνημόνια, το λένε οι ίδιοι μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως πχ. οι 53. Δεν χρειάζεται να προσθέσουμε κάτι.

Και όλα όσα όσα προαναφέρθηκαν, έχουν έναν κοινό παρανομαστή. Τον μεγαλύτερο φόβητρο κάθε κυβέρνησης. Τη φθορά. Όταν η καμπύλη της δημοφιλίας και της αξιοπιστίας πάρει καθοδική πορεία, όχι μόνο δεν αντιστρέφεται, αλλά σχεδόν πάντα στη διάρκεια του χρόνου της διακυβέρνησης, γίνεται εντονότερα καθοδική. Ο μεγάλος φόβος του Πρωθυπουργού και του κομματικού επιτελείου, είναι να μην υπάρχει ο αριθμός “δύο”, εμπρός από το εκλογικό ποσοστό. Γνωρίζουν πως το δεύτερο μισό του 2018 και ολόκληρο το 2019, μπορούν όσα είναι εν αναμονή να τους αφανίσουν εκλογικά. Θα προτιμήσουν να δώσουν τη σκυτάλη στον επόμενο, προκειμένου να συνεχίσουν να υπάρχουν πολιτικά.

Το μόνο βέβαιο είναι ότι οι εκλογές οποτεδήποτε γίνουν, θα οδηγήσουν σε ήττα τον ΣΥΡΙΖΑ. Όμως ξέρουν καλά ότι η ήττα τους, αν οι εκλογές καθυστερήσουν, μπορεί εύκολα να γίνει συντριβή! 
Δημοσιεύτηκε συον Φιλελεύθερο

Πόσο καλύτερο μπορεί να είναι το 2018; Αραγε θα είναι καλύτερη αυτή η χρονιά από τις προηγούμενες; Μια πρώτη εύκολη απάντηση είναι πως λογι...